Wow, wat voelde ik me gisteren kut. Ik wilde vroeg gaan slapen, en ervoor nog even een boekje lezen dat ik had gekocht bij de Albert Heijn (wooooo, die waren goedkoop!). Steeds als ik dacht: goed, laat ik het boek wegleggen en gaan slapen, werd het boek ineens heel leuk en spannend, waardoor ik pas rond een uur of half twaalf écht mijn boek besloot weg te leggen. Van het 'vroeg gaan slapen' was dus niets meer gekomen. Toen ik bijna in slaap dommelde, riep mijn vader naar boven dat hij even naar het ziekenhuis ging. Ik riep met zusje, omdat ik geen idee had waar het over ging. Ziekenhuis? WAT?
Bleek het broertje van de vriend van mijn zus op de hartbewaking te liggen. Ik kreeg zo ontzettend veel medelijden met hem. Pas toen ik hoorde waarom hij er lag, dacht ik: HARD VOOR HEM. Het was namelijk zo dat hij tegen zijn moeder had gezegd dat hij bij een vriendje een film ging kijken. Nou ja, hij ging ook wel naar dat vriendje, maar alleen om hem op te halen voor een feestje. En op dat feestje heeft hij in een half uur een hele fles wodka achterover geslagen. Hij ging even naar buiten en daar is hij knock-out gegaan. Ik hoorde vandaag ook nog dat er waarschijnlijk meer dan alleen wodka naar binnen is gegaan, drugs dus, omdat het promillage alcohol in zijn bloed 'maar' 0,8 was. Wat ontzettend stom van hem...
Maar toen begon het vervelende. Mijn vriend had gisteravond ook een feestje, dus begon ik een beetje te hallucineren. Wat als hij ook lekker bezig was en de ene na de andere fles naar binnen werkte? Ik had geen fucking-flauw idee waar het ziekenhuis in Wageningen, dus opzoeken zou dan dus niet gaan. Al weet ik ook niet of ik hem had willen opzoeken, aangezien ik al honderdduizend keer had gezegd dat ik het niet zo fijn zou vinden als hij veel zou drinken. Maar het blijft toch je vriend hè.
Toen ik alsnog in gedachten had besloten dat ik hem zou opzoeken, was ik bang dat ik hem enorm dronken in het bed zou aantreffen. En je weet het, dronken mensen spreken de waarheid. "Schat," zou hij met een driedubbele tong zeggen, "ik ben vreemdgegaan met zes meisjes en ik vind je lelijk. O, en je bent een ramp in bed vergeleken met al die anderen."
Dat was wel even een schrok voor me. Ik kreeg hele rare beelden door, dat ik dan naar zijn huis zou gaan als hij weer beter was, om mijn spullen op te halen en zijn spullen van bij mij thuis aan hem te geven, maar dat hij alles al in een tasje had gestopt, het op het station aan mij gaf en zei: "Neem maar meteen de eerstvolgende trein weer terug naar huis, dan hoef ik geen twee keer naar het station te rijden."
Ja, dat was geen fijne avond.
Tot overmaat van ramp had ik me ook nog eens verslapen vanochtend. Ik moest om negen uur werken en ik werd pas om tien over negen wakker. Heel goed gedaan. Ik gaf mijn vriend maar gewoon de schuld, had hij maar niet vreemd moeten gaan - oké, in mijn gedachten dan.
